“ပ်ဥ္းမငုတ္တို”

ဖု ထစ္ ရြတ္ တြ၊ ငွက္ဠင္းတ သို႔
ပ်ဥ္းမ ငုတ္တို၊ သက္က်ားအိုသည္
ကုန္းမုိထက္တြင္ တပင္တည္း။

ခြဆုံ အေကြး၊ သစ္ေခါင္းေဆြးလည္း
အေဖး တက္လာ၊ အိုင္းအမာသို႔
က်ယ္စြာ ဟက္ပက္ ျခအိမ္ပ်က္။

ကုန္းမို ကမ္းပါး၊ ေျမပတ္ၾကားတြင္
စစ္သား ခေမာက္၊ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္လည္း
စစ္ေရာက္စခန္း လက္ျပၫႊန္း။

ထိုပင္ငုတ္တို၊ ပ်ဥ္းမအိုသည္
စစ္ကိုလည္း ႀကဳံ၊ ျခအုံလည္း ျဖစ္
ဓားထစ္လည္း ခံ၊ ေနလွ်ံလည္း တိုက္
ေလျပင္း ခိုက္လည္း၊ မငိုက္ ဦးေခါင္း
ေႏြသစ္ ေလာင္းေသာ္
ရြက္ေဟာင္း ညွာေၾကြ၊ ရြက္သစ္ ေ၀၍
ေလျပည္ထဲတြင္၊ ငယ္႐ုပ္ ဆင္သည္
အသင္ ေယာက္်ားေကာင္းတကား။ ။


မင္းသု၀ဏ္

Type the rest of your post here.